Leonardo Da Vinci, de Léo voor de vrienden, was zonder meer een intelligent man. Toch had hij nooit een opleiding genoten die menig klassevolk destijds wel had. Leonardo was een echte rationalist, hij was ervan overtuigd dat alles kon verklaard worden vanuit de wetenschap. Zijn Lisa is een schoon schilderijke en ja den Dan Brown heeft niet met spek maar met een half varken geschoten maar desalniettemin besloot ik een boek te lezen van Leo.
Ik had gehoopt op geheime geschriften, bijzonder onverklaarbare feiten en berekeningen en nog van dat spannends. Kwam ik bedrogen uit!
Het boek ging dieper in op zijn notities en had een non-fictieve aanzet. Toch werd ik stil van bewondering.
De finesse waarmee hij zijn omgeving waarnam is buitengewoon bewonderenswaardig! Leonardo was ervan overtuigd dat je de wereld pas kan begrijpen als je volledig bestudeert hoe hij in elkaar zit. Zo was ons Lisa niet het eerste schilderij dat hij maakte, laat staan zijn eerste model dat hij tekende. Om zijn portretten 'tot leven' te brengen sneed hij lijken open om de inwendige mens te bestuderen. Hij moest en zou eerst de spieren, botten en inwendige organen begrijpen en tekenen alvorens hij een portret zou maken. Hoe kan je immers een lichaam schilderen als je niet weet hoe het werkt? Zo ondervond hij dat ouder vlees vaster werd van structuur en dichter tegen het bot ging hangen. Hierdoor worden de gewrichten bij oude mensen duidelijker zichtbaar.
Bovendien had hij ook enkele schildertechnieken die hem hielpen. Zo bestudeerde hij een landschap steeds vanuit een spiegel alvorens hij het schilderde. Zo krijg je een beter dieptezicht op een 2-D vlak. Hij trok bovendien nooit een contour rond lichamen. Mensen van boven belichten was ook zijn heilige overtuiging. Daglicht komt immers ook van boven. Over heilig gesproken, het was me nooit eerder opgevallen maar heiligen worden in de renaissance altijd afgebeeld in strakke kledij. Het figuur van de heiligen mag zichtbaar zijn terwijl dit bij gewone portretten altijd verdoezeld wordt.
Nu buiten zijn schilderkunst was Leo een beetje een manusje-van-alles. Hoewel, beeldhouwen zit niet in dat lijstje. Hij beschouwde dit als erg inferieur aan schilderkunst. Bij het schilderen moet je immers zelf schaduw aanbrengen terwijl dit bij beeldhouwen automatisch aanwezig is. Voor ik het vergeet, onzen Dan beweert bij hoog en laag dat de Leo een geheimschrift had. Niet dus, de Leo was linkshandig en vermits het in die tijd nogal vervelend was om met een veer van links naar rechts te schrijven (vlekken maken) bedacht hij van rechts naar links te schrijven, in spiegelschrift dus. Leo beschouwde dit als een uitvinding. Geen geheimschrift, gewoon een oplossing voor zijn linkshandig probleem.
Het zal dus duidelijk zijn dat veel toeters en bellen voor mij zijn gesmolten als sneeuw voor de zon. Toch zal me bijblijven dat waarneming de sleutel is tot succes.
Immers, Het oog is het venster van de ziel
| Commentaar |
|
|
|||||||||||
(van vakidioten gesproken...)
|
|||||||||||
