Carnaval is weer in het land. Talloze stoeterijen trekken door de straten en laten hun wagens zien waar ze zolang aan gewerkt hebben.
Oorspronkelijk is carnaval een katholiek feest dat voorafgaat aan de vasten. Het is een eetfestijn op de laatste dag voor de vasten begint.
Katholiek ben ik niet, gelovig nog veel minder dus dat vasten kan ik al overslagen. Misschien naar carnaval gaan om te feesten?
Carnaval zou een feest moeten zijn maar het ontbreekt veel te vaak.
De lokale jeugdbeweging staat ladderzat op een zelf in elkaar geklooide aanhangwagen waar de luidsprekers primeren.
Een oorverdovende beat dreunt de kinderoren stuk. Is dat een goeie reclamestrategie om ouders te overtuigen om hun kind naar een jeugdbeweging te sturen?
Andere verenigingen en wagens doen het niet altijd beter. Ze lopen met een zuur gezicht over straat op hun uurwerk kijkend hoelang ze nog moeten gaan.
Carnaval is voor mij een one to many entertainment gebeuren. Je moet carnaval ondergaan.
Er zijn zelden tot nooit deelnemers die het publiek induiken om het publiek te animeren.
Als ze al het publiek induiken is dat om een of andere kennis de onderbroek vol confetti te duwen.
Carnaval zou zoveel leuker zijn als het een many to many feest was, een volksfeest.
Wagens die het publiek laten deelnemen,
Feestvierders die het publiek induiken om mensen aan het dansen te krijgen,
Kadootjes geven waar kinderen iets aan hebben ipv al dat slechte snoep,
Muziek die afgestemd is op het publiek
Met de nieuwe mediaontwikkelingen moet toch ook carnaval veel interactiever kunnen gebeuren.
Ik wacht vol ongeduld op carnaval 2.0 met een hoge -what's in it for me- gehalte.
| Commentaar |
|
